Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Οι συμμορίες της δραχμής!


Ένα καλό άρθρο διάβασα στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" που μας υπενθυμίζει, γιατί οι περισσότεροι το γνωρίζαμε, ποιοί και γιατί επιμένουν στην μίζερη προσπάθεια επιστροφής στο "εθνικό μας νόμισμα". Όλοι αυτοί που με πρόσχημα την δήθεν "ανεξάρτητη" και "υπερήφανη" πολιτική, είναι έτοιμοι να επαναγοράσουν τη χώρα έναντι πινακίου φακής, αλλά και να βαπτισθούν στην κολυμπήθρα της λήθης για τα χρόνια εγκλήματά τους...

"Αν δεν τα καταφέρουμε, διολισθαίνουμε σε εθνικό νόμισμα.

Αυτό επιδιώκουν όσοι πλούτισαν κλέβοντας τις επιχειρήσεις τους, κρατικά και ασφαλιστικά ταμεία, όσοι δεν τίμησαν την εμπιστοσύνη που τους έδειξαν οι καταθέτες. Αυτό επιδιώκει η συμμορία της δραχμής – όψιμοι εποικιστές του Λονδίνου, μαυραγορίτες με offshore, «αεράτοι» πελάτες ελβετικών τραπεζών, τρανοί διαμορφωτές της πολιτικής σκηνής και της κοινής γνώμης, επιχειρηματίες και τραπεζίτες που δεν σώζονται αν δεν επαναλειτουργήσει ο Χολαργός. Αν αποτύχουμε, θα επαναγοράσουν τη χώρα έναντι πινακίου φακής και η νέα γενιά δημοκρατικών αγώνων φοβούμαι ότι θα διεξαχθεί με μέτωπο στον αυταρχισμό και τις συμμορίες της εξουσίας τους.

Είναι εθνικός στόχος να παραμείνουμε στο ευρώ.

Κρίσιμο σκαλοπάτι, η ευόδωση της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου. Πρόκειται για λεπτή και σύνθετη διαδικασία, με δύο σκέλη. Την οριστικοποίηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, προκειμένου να προχωρήσει η συμμετοχή των ιδιωτών (PSI) στο «κούρεμα» των 206 δισ. Και την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης με τους ιδιώτες ώστε, ανάλογα με τη συμμετοχή τους, να αποτιμηθούν επιπλέον απαιτήσεις και μέτρα για την προσεχή 3ετία. Αν πάμε καλά, θα έχουμε την ευκαιρία συνέχισης της μεταρρύθμισης της χώρας, με τις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις να διεξάγονται στο δημοκρατικό πεδίο της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Αν όχι, πτώχευση – και συμμορίες.

Ενώ το διακύβευμα είναι τεράστιο, το πολιτικό κατεστημένο παραμένει αυτιστικό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, αντί να επιταχυνθούν οι διαδικασίες κατάρτισης του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, το οποίο καθυστερεί απελπιστικά, πληθαίνουν οι ένθεν κακείθεν επαναλαμβανόμενοι (συντονισμένοι...) ισχυρισμοί ότι δεν πρέπει να αποφασίσει μέτρα η σημερινή κυβέρνηση, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα γίνει το PSI! Ας γίνει, λέγεται, μετά τις εκλογές! Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι, αντί συστράτευσης, φοβούμενοι ορισμένοι πως θα μείνουν άνεργοι αν πάει καλά η κυβέρνηση Παπαδήμου, κάνουν ό,τι μπορούν για να τη φθείρουν. Και αν μαζί με την κυβέρνηση αποτύχει και η χώρα, τόσο το χειρότερο για την Ελλάδα...

Για τον ίδιο λόγο υψώνεται και το λάβαρο των άμεσων εκλογών – με ψηφοθηρικές γενικολογίες αντί για –κάποια…– πολιτική πρόταση.

Στην κοινή συνείδηση το πολιτικό κατεστημένο έχει κονιορτοποιηθεί. Μόνο 15% θεωρούν κατάλληλο για πρωθυπουργό τον αρχηγό της Ν.Δ., 5% τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, 64% κανέναν από τους δύο. Μόνο 12% θεωρούν ότι η Ν.Δ. μπορεί να διαχειριστεί την οικονομική κρίση, μόνο 5% ότι μπορεί το ΠΑΣΟΚ, 70% πιστεύουν ότι κανένα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη διαφθορά, 70% ότι κανένα δεν μπορεί να φτιάξει το κράτος. Η απαξίωσή τους είναι πλήρης. Γι’ αυτό, μόνο 20% θα ψήφιζαν σήμερα Ν.Δ. και 11% ΠΑΣΟΚ. Στην Αθήνα, μάλιστα, αυτά τα ποσοστά πέφτουν κάτω από 15% και 9% αντίστοιχα. Παράλληλα, λιγοστεύουν αισθητά εκείνοι που τους συγκινεί ο εκσυγχρονισμός των παλιών κομμάτων και πληθαίνουν όσοι επιθυμούν νέα πολιτικά σχήματα.

Γι’ αυτό, ακριβώς, το πολιτικό κατεστημένο θέλει εκλογές άμεσα, ακόμα κι αν με αυτές τιναχτεί στον αέρα το PSI. Οχι για να μιλήσει ο λαός. Αντιθέτως, για να τον προλάβει. Να «μιλήσει» το εκλογικό σύστημα και να παραμείνει η εξουσία σε κάποιον δικό τους – έστω κι αν τον εμπιστεύεται μόνο το 20% των πολιτών. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι και τόσο δημοκρατικό. Αλλά για το πολιτικό κατεστημένο προέχει το μείζον: Η «δουλειά» να μείνει στους «επαγγελματίες». Το θέμα είναι υπαρξιακό… "


Η «δουλειά» να μείνει στους «επαγγελματίες» : Tου Κωστα Καλλιτση

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Οι κότες!

Για να ξαναδούμε την ιστορία του Δημοψηφίσματος. Του άθλιου, καταστροφικού, αντεθνικού εφευρήματος. Χωρίς, λοιπόν, αυτή την άκρως επικίνδυνη πρόταση του Παπανδρέου ούτε οι δικοί του θα ψήφιζαν την δανειακή σύμβαση. Την σωτηρία της χώρας δηλαδή, όπως τώρα την χαρακτηρίζουν όλοι οι βουλευτές των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.

Χωρίς το καταστροφικό εφεύρημα του Δημοψηφίσματος ουδεμία πιθανότητα συνεννοήσεως ΠαΣοΚ και Νέας Δημοκρατίας. Χωρίς αυτό το άθλιο εφεύρημα ο Λουκάς Παπαδήμος δεν θα ήταν πρωθυπουργός μιας κυβερνήσεως που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού την θεωρεί μοναδική, απαραίτητη διέξοδο από την καταστροφή της χώρας. Θέλετε κάτι ακόμα; Μα ο τρόμος του Δημοψηφίσματος και του συνακόλουθου διλήμματος, μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, την οργή του κόσμου έχει παγώσει και από την πλατεία Συντάγματος τους αγανακτισμένους έχει διώξει.

Με απλά λόγια. Κάθε κατάσταση, κάθε κυρίαρχη άποψη, κάθε σχέση διαθέτει διπλή, τριπλή, τετραπλή ανάγνωση. Το τελικό διά ταύτα προέρχεται από την πράξη και όχι από την προπαγάνδα. Αγαπητέ, τίποτα δεν είναι όπως αυτό φαίνεται ότι είναι. Κάθε πράγμα και κάθε επιχείρημα να το βλέπεις και να το επεξεργάζεσαι απ’ όλες τις πλευρές. Στην πολιτική και την ιδεολογία, ένα κι ένα δεν κάνουν δύο. Παράδειγμα; Μα φυσικά το Δημοψήφισμα.

Σ’ εσένα το λέω. Που παριστάνεις τον επαναστάτη και που στους δρόμους και στα καφενεία περιφέρεσαι φωνάζοντας «το ευρώ είναι σκέτη προδοσία». Αφού λοιπόν στα λόγια είσαι με την δραχμή, τότε γιατί η ιδέα του δημοψηφίσματος σου προκάλεσε τον ίδιο τρόμο μ’ εκείνο των θεατών του αμερικανικού θρίλερ «Ο τρόμος στον δρόμο με τις λεύκες»; Πράγμα που σημαίνει ότι αρκετοί εξ ημών και υμών με την ασυλία του απλού, ανυποψίαστου πολίτη, λέμε ό,τι η κούτρα μας κατεβάζει. Σημαίνει υπευθυνότητα μηδενική. Επιπολαιότητα πρωτοφανή. Φαφλατισμός του καναπέ. Και οργή του ρεμπεσκέ. Με απλά λόγια, όπως με τους χουλιγκάνους στα γήπεδα.

Οι φωνές, οι πορείες, οι διαμαρτυρίες και οι συγκεντρώσεις αποδείχτηκαν οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος. Η εκτόνωση της οργής το δίχτυ προστασίας της πολιτικής και την διαπλοκής. Φωνάζουμε, φωνάζουμε αλλά στην κρίσιμη στιγμή καθόμαστε στ’ αβγά μας σαν τις κότες. Γιατί όπως λέει και ο Ποιητής, «θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία».

Του Δημήτρη Δανίκα

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

10+1 ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ για το ΠΑΣΟΚ των ΝΕΩΝ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ και των ΝΕΩΝ ΙΔΕΩΝ

Άρθρο - Παρέμβαση των Κώστα Καρτάλη, Παναγιώτη Ρήγα, Σοφίας Γιαννακά, Νάντιας Γιαννακοπούλου, Δημήτρη Καρύδη, Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου
1.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα προοδευτικό αλλά και πολυσυλλεκτικό. Όμως τα δύο τελευταία χρόνια υπέπεσε σε ένα διπλό λάθος: προσάρμοσε το πολιτικό του πρόγραμμα στο μνημόνιο (αντί δηλαδή για το αντίθετο) και εγκλώβισε ασφυκτικά το κόμμα στην κυβερνητική πολιτική. Το διπλό αυτό λάθος προκάλεσε σοβαρό ρήγμα στις σχέσεις του με τους πολίτες και αλλοίωσε τη φυσιογνωμία του. Η απόκλισή του από την κοινωνία πήρε τα χαρακτηριστικά μίας κατολίσθησης που συνεχίζεται.
2.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ αν θέλει να μείνει κόμμα κυβερνητικής ευθύνης, πρέπει να αλλάξει πραγματικά. Αν πάει στις εκλογές ως άδειο κέλυφος ή ως σύνολο τακτικών χειρισμών, η κοινωνία έχει προδιαγράψει την τύχη του. Υποστηρίζουμε ότι πρέπει άμεσα, και προφανώς πριν τις εθνικές εκλογές, να ξεκινήσει μία συντεταγμένη και καταστατικά κατοχυρωμένη προσπάθεια ανασυγκρότησης του. Σε ιδέες και σε πρόσωπα. Αν όλα γίνουν θεσμικά και συντεταγμένα, δεν κινδυνεύει η συμφωνία στήριξης και το PSI, ούτε η πορεία της Κυβέρνησης για την επιτυχία της οποίας έχουμε άλλωστε δεσμευθεί. Δεν κινδυνεύει ούτε η ενότητα του ΠΑΣΟΚ.
3.
ΣE ΑΥΤΗ την προσπάθεια ανασυγκρότησης, το ΠΑΣΟΚ οφείλει, πρωτίστως, να κάνει μία ειλικρινή αποτίμηση της πορείας του τα δύο τελευταία χρόνια και να αναζητήσει τις ευθύνες για όσα λάθη έγιναν αλλά κυρίως για όσα απαραίτητα δεν έγιναν.
4.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ οφείλει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητα του. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε οι διαχωριστικές γραμμές με τη Νέα Δημοκρατία έγινα σταδιακά δυσδιάκριτες ενώ με τη Αριστερά έντονα διακριτές.

· Γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να συμφωνήσουμε στη νέα ταυτότητα, άλλωστε δεν έχουμε, όλοι, τον ίδιο ιδεολογικό βηματισμό, ούτε αντιλαμβανόμαστε την κρίση με τον ίδιο τρόπο. Θέλουμε να αποφύγουμε ένα επώδυνο χωρισμό και για αυτό υποστηρίζουμε την ανάγκη μετασχηματισμού του ΠΑΣΟΚ, στην κατεύθυνση των σύγχρονων ευρωπαϊκών κομμάτων. Αυτό θα σήμαινε ένα κοινά συμφωνημένο κορμό κεντροαριστερής πολιτικής πάνω στον οποίο θα αρθρώνονται τάσεις και ιδεολογικές εξειδικεύσεις.
· Δεν μας φοβίζει η απομάκρυνση από τη προτεσταντική (άκαμπτη) δομή των αρχηγικών κομμάτων που έχουμε συνηθίσει. Αυτό που μας φοβίζει είναι η αδρανοποίηση των κομματικών οργάνων, η ταύτιση της Κυβέρνησης με το κόμμα, η σχεδόν παντελής απουσία του πολίτη στη συνδιαμόρφωση των θέσεων, οι αποκλεισμοί των στελεχών που αρθρώνουν μία άλλη άποψη.

5.
Ζητάμε να παραμείνει στον πυρήνα της πολιτικής μας, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας, ιδίως αυτή την εποχή που η Ευρώπη αναταράσσεται και μαζί κλυδωνίζεται και το μέλλον της χώρας. Όποιοι θεωρούν ότι η χώρα θα γνωρίσει καλύτερες ημέρες έξω από το ευρώ ή από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αγνοούν τη λογική, παίζουν με το μέλλον της χώρας. Διαφωνούμε με τις αντιευρωπαϊκές θέσεις δυνάμεων της αριστεράς χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μας ικανοποιεί η ροπή της Ευρώπης προς τον τιμωρητικό διδακτισμό, δηλαδή προς μία δημοσιονομική πειθαρχία που στο βαθμό που δεν τηρείται, συνοδεύεται από ποινές που τελικά τιμωρούν τους λαούς. Αντίθετα αναζητούμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης και των ευκαιριών.

6.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ οφείλει να παρουσιάσει ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης της χώρας που θα την οδηγήσει στον ευρωπαϊκό κόσμο, στην Ανάπτυξη και θα επιτρέψει να βγούμε από την κρίση με τους ανθρώπους και όχι μόνο με τους αριθμούς. Να δημιουργήσει ευκαιρίες ακόμα και μέσα στην κρίση.

Γνωρίζουμε ότι οι δανειακές μας υποχρεώσεις περιορίζουν τους βαθμούς ελευθερίας. Όπως και γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν είναι πιο συμφέρον και πιο ζωτικό για τη χώρα, από τη δημοσιονομική της επιβίωση.
Πιστεύουμε ότι υπάρχουν λύσεις που είναι ιδεολογικά συνεπείς και πρακτικά εφικτές. Το πρόβλημα άλλωστε δεν ήταν το μνημόνιο αυτό καθεαυτό, ούτε οι μεταρρυθμίσεις που δρομολογήθηκαν.
Ηταν η εφαρμογή τους μέσα από οριζόντια μέτρα που οδήγησαν κρίσιμα τμήματα της κοινωνίας στο περιθώριο, συχνά χωρίς τα προσδοκώμενα δημοσιονομικά αποτελέσματα.

Ηταν η αδυναμία ρήξης με τον λαϊκισμό που υπονομεύει κάθε αξιόπιστη μεταρρυθμιστική προσπάθεια.

7.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που θα κινείται από την κατανάλωση στην παραγωγή, χωρίς την αποκλειστική εξάρτηση από την κρατική αρωγή. Συμφωνούμε ότι πρέπει, σταδιακά προφανώς, να σταματήσει η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων.

Θέλουμε το Κράτος να γίνει επιτελικό ώστε να δοθεί γόνιμος χώρος στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με την απαξίωση του δημόσιου τομέα που όταν λειτουργεί σωστά αποτελεί βασικό πυλώνα λειτουργίας και ανάπτυξης.
Διεκδικούμε την παροχή των δημοσίων αγαθών σε επαρκείς ποσότητες, σε υψηλή ποιότητα και σε μικρό κόστος αλλά και υποστηρίζουμε ότι δημόσια παροχή δεν σημαίνει υποχρεωτικά και δημόσια παραγωγή.
Υποστηρίζουμε την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη, για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που θα μεταφέρει περισσότερα βάρη στους έχοντες και θα επιτρέψει την προστασία της χαμηλής και μεσαίας τάξης που έχουν πληγεί ιδιαίτερα.
Υποστηρίζουμε τις τομές που θα θίξουν τις πελατειακές σχέσεις.
Θέλουμε ανοιχτά σχολεία, ανοιχτά πανεπιστήμια, δημόσιες υπηρεσίες που να λειτουργούν. Καμία κατάληψη δε μας βοηθά να λύσουμε τα προβλήματά μας.
Αναζητούμε εγγυήσεις για τις «δαπάνες του μέλλοντος», την παιδεία, την οικογενειακή πολιτική, την υγεία, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την έρευνα.
Υποστηρίζουμε ένα σύνολο δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων που συναντώνται σε κάθε σύγχρονη Πολιτεία προκειμένου να εξασφαλίσουμε: το ελάχιστο εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση, τη δια βίου γνώση, το νέο σχολείο, τη νέα πόλη.

8.
ΣΕ ΑΥΤΗ τη συγκυρία, χρειάζεται να μιλήσουμε με αλήθεια στους πολίτες, γιατί μόνο μέσα από την αλήθεια καλλιεργείται η ελπίδα. Για αυτό χρειάζεται:

Να περιγράψουμε με ειλικρίνεια την κατάσταση της οικονομίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και να αναλύσουμε χωρίς περιστροφές τις προτεινόμενες λύσεις, επισημαίνοντας το όφελος και το κόστος κάθε λύσης χωριστά.
Να μη διστάσουμε να υποστηρίξουμε ότι χρειάζονται αρκετά χρόνια – ίσως και μία δεκαετία - για να σταθούμε και πάλι όρθιοι αλλά και να τολμήσουμε να δεσμευθούμε ότι κάθε χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.
Να υπερβούμε τους εκλογικούς κύκλους αντί να εγκλωβιστούμε σε αυτούς.

9.
ΕΧΟΥΜΕ την εκτίμηση ότι στις επόμενες εκλογές, οι σοσιαλιστές, η κεντροαριστερά και η αριστερά θα διαθέτουν περίπου το 55% των ψήφων. Η νέα αυτή κοινωνική δυναμική είναι η απάντηση της κοινωνίας στην κρίση. Σε αυτή τη νέα κοινωνική δυναμική, που θα αναζητήσει τη συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Να φέρει κοντά τους πολίτες που πίστεψαν σε μία προοδευτική πολιτική, αλλά που στην πορεία διαψεύστηκαν και απομακρύνθηκαν.

10.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να τολμήσει την ανανέωση ιδεών και προσώπων, γιατί η πολιτική χωρίς ανανέωση βαλτώνει. Να συμφωνήσει ότι οι μεγάλες ανατροπές δεν προκύπτουν μέσα από ανέξοδους τακτικισμούς. Να σημάνει την «επανάσταση» των νέων ιδεών και νέων δυνάμεων και να εμπιστευθεί και τις νεότερες γενιές, εγκαταλείποντας την αυστηρή κομματική επετηρίδα, που ορισμένες φορές είναι αυστηρότερη και από αυτή των Ενόπλων Δυνάμεων.

10+1
ΑΡΚΕΤΟΙ ισχυρίζονται ότι η συζήτηση για το ΠΑΣΟΚ είναι μία εσωτερική κομματική υπόθεση για την οποία έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε στο μέλλον. Δεν συμφωνούμε. Η δημοκρατία έχει ανάγκη από ισχυρά κόμματα. Ιδίως σε περιόδους κρίσης.

1.12.2011